Wektory
- Zbiór wszystkich punktów P(x,y) na płaszczyźnie. Liczby x, y nazywamy wtedy współrzędnymi punktu P.
Punkt P(x,y) na płaszczyźnie R2
-
Zbiór wszystkich wektorów wodzących →a=→OP punktów leżących na płaszczyźnie. Wektory te mają wspólny początek O(0,0), a końce w punktach P(x,y). Liczby x,y nazywamy współrzędnymi wektora →a=[x,y].
Dodatkowo przyjmujemy oznaczenia:- →0=[0,0] – wektor zerowy
- −→a=[−x,−y] – wektor przeciwny do wektora →a
Wektor wodzący →a punktu P i wektor do niego przeciwny −→a. - Zbiór wszystkich wektorów swobodnych na płaszczyźnie. Przez wektor swobodny →u rozumiemy tutaj zbiór wszystkich wektorów, które mają ten sam kierunek, zwrot oraz długość, ale są zaczepione w różnych punktach.
Wektory swobodne na płaszczyźnie R2Wektor →AB
-
A(1,−3) i B(2,6)→AB=[2−1,6−(−3)]=[1,9]
-
A(−4,2) i B(1,−5)→AB=[1−(−4),−5−2]=[5,−7]
-
A(−5,3) i B(−5,−3)→AB=[−5+5,−3−3]=[0,−6]
-
A(3,1) i →AB=[4,−2]Niech B(xb,yb). Wtedy →AB=[xb−3,yb−1] Skoro →AB=[4,−2], to [xb−3,yb−1]=[4,−2] Z definicji wektorów równych otrzymujemy układ równań {xb−3=4yb−1=−2⟺{xb=7yb=−1 Zatem B(7,−1).
-
A(−4,5) i →AB=[−2,3]Niech B(xb,yb). Wtedy →AB=[xb+4,yb−5]. Ponieważ →AB=[−2,3], to [xb+4,yb−5]=[−2,3] Z definicji wektorów równych otrzymujemy układ równań {xb+4=−2yb−5=3⟺{xb=−6yb=8 Zatem B(−6,8).
-
B(1,5) i →AB=[3,1]Niech A(xa,ya). Wtedy →AB=[1−xa,5−ya] Skoro →AB=[3,1], to [1−xa,5−ya]=[3,1] Z definicji wektorów równych otrzymujemy układ równań {1−xa=35−ya=1⟺{xa=−2ya=4 Zatem A(−2,4).
-
B(4,−2) i →AB=[−3,7]Niech A(xa,ya). Wtedy →AB=[4−xa,−2−ya] Ponieważ →AB=[−3,7], to [4−xa,−2−ya]=[−3,7] Z definicji wektorów równych otrzymujemy układ równań {4−xa=−3−2−ya=7⟺{xa=7ya=−9 Zatem A(7,−9).
-
A(3,−4) i B(1,5)Zgodnie z powyższym twierdzeniem współrzędne środka S odcinka AB wynoszą: xS=xa+xb2=3+12=2 yS=ya+yb2=−4+52=12 Zatem S(2,12).
-
A(7,−9) i →AB=[−3,7]Aby skorzystać ze wzoru na współrzędne środka odcinka, musimy najpierw wyznaczyć współrzędne punktu B. Niech B(xb,yb). Wtedy →AB=[xb−7,yb+9] Ponieważ →AB=[−3,7], to [xb−7,yb+9]=[−3,7] Z definicji wektorów równych otrzymujemy układ równań {xb−7=−3yb+9=7⟺{xb=4yb=−2⟺B(4,−2) Dla A(7,−9) i B(4,−2) korzystamy z twierdzenia o współrzędnych środka odcinka i otrzymujemy xS=7+42orazyS=−9−22 xS=112orazyS=−112 Stąd środkiem odcinka AB jest punkt S(112,−112)
-
B(−4,5) i →AB=[−2,3]Aby skorzystać ze wzoru na współrzędne środka odcinka, musimy najpierw wyznaczyć współrzędne punktu A. Niech A(xa,ya). Wtedy →AB=[−4−xa,5−ya] Ponieważ →AB=[−2,3], to [−4−xa,5−ya]=[−2,3] Z definicji wektorów równych otrzymujemy układ równań: {−4−xa=−25−ya=7⟺{xa=−2ya=−2⟺A(−2,−2) Dla A(−2,−2) i B(−4,5), korzystamy z twierdzenia o współrzędnych środka odcinka i otrzymujemy: xS=−2−42orazyS=−2+52 xS=−62orazyS=32 Stąd środkiem odcinka AB jest punkt S(−3,32)
Można zauważyć, że sumą wektorów →u i →v jest wektor przekątnej równoległoboku rozpiętego na wektorach →u i →v. Poniższy aplet Geogebry ilustruje wpływ położenia wektorów →u i →v na wektor →u+→v.
Zauważmy, że różnicą wektorów →u i →v jest wektor przekątnej równoległoboku rozpiętego na wektorach →u i →v. Poniższy aplet Geogebry ilustruje wpływ położenia wektorów →u i →v na wektor →u−→v.
-
→u+→vZgodnie z definicją sumy wektorów otrzymujemy →u+→v=[2+(−1),4+0]=[1,4]
-
2→u+3→vZgodnie z definicją sumy wektorów oraz definicją mnożenia wektora przez liczbę rzeczywistą otrzymujemy 2→u+3→v=2[2,4]+3[−1,0]=[4,8]+[−3,0]=[1,8]
-
→u=[4,−3]|→u|=√42+(−3)2=√16+9=√25=5
-
→u=[−2,0]|→u|=√(−2)2+02=√4=2
-
→OP, gdzie P(1,5)Ponieważ →OP jest wektorem wodzącym punktu P(1,5), dlatego →OP=[1,5]. Zatem |→OP|=√12+52=√26
-
→AB, gdzie A(1,2), B(−2,4)Obliczamy współrzędne wektora →AB →AB=[−2−1,4−2]=[−3,2] Zatem |→AB|=√(−3)2+22=√13
-
−3→u, gdzie →u=[2,1]Obliczymy współrzędne wektora −3→u, korzystając z definicji iloczynu wektora przez liczbę −3→u=−3[2,1]=[−6,−3] Zatem |−3→u|=√(−6)2+(−3)2=√36+9=√45=3√5 Zauważmy, że |→u|=√22+12=√5 oraz |−3→u|=|−3|√5=|−3|⋅|→u|=3⋅√5
- Zgodnie z definicją pierwiastka kwadratowego długość wektora jest liczbą nieujemną i może być równa zero tylko wtedy, gdy wektor jest zerowy.
- Na podstawie definicji iloczynu wektora przez liczbę długość wektora α→u jest nieujemną wielokrotnością długości wektora →u.
- Z interpretacji sumy nierównoległych wektorów →u i →v jako przekątnej równoległoboku rozpiętego na tych wektorach wynika, że z wektorów →u, →v i →u+→v można utworzyć trójkąt. Wiemy, że w każdym trójkącie zachodzi nierówność trójkąta, tzn. suma długości dwóch dowolnych boków jest większa od długości trzeciego boku. Zatem suma długości dwóch nierównoległych wektorów jest większa od długości ich sumy.
- |→u|≥0, przy czym |→u|=0⟺→u=→0
- |α→u|=|α|⋅|→u|
- |→u+→v|≤|→u|+|→v|
-
\vec{u}=\left[2,3\right] i \vec{v}=\left[-1,2\right]Sprawdzimy, czy istnieje niezerowa kombinacja liniowa wektorów \vec{u} i \vec{v} dająca wektor zerowy, tzn. \alpha\vec{u}+\beta\vec{v}=\vec{0}. Po wstawieniu współrzędnych wektorów \vec{u}, \vec{v} i \vec{0} mamy \alpha\left[2,3\right]+\beta\left[-1,2\right]=\left[0,0\right] {\left[2\alpha-\beta,3\alpha+2\beta\right]}=\left[0,0\right] \left\{\eqalign{2\alpha-\beta &=0\cr 3\alpha+2\beta &=0 \cr}\right. Rozwiązanie tego układu równań to \left\{\eqalign{\alpha &=0\cr \beta &=0 \cr}\right., co oznacza, że tylko dla \alpha=\beta=0 kombinacja \alpha\vec{u}+\beta\vec{v} daje w wyniku wektor zerowy. Zatem wektory \vec{u} i \vec{v} są liniowo niezależne.
-
\vec{u}=\left[-1,4\right], \vec{v}=\left[0,4\right] i \vec{w}=\left[3,-2\right]Sprawdzimy, czy istnieje niezerowa kombinacja liniowa wektorów \vec{u}, \vec{v} i \vec{w} dająca wektor zerowy, tzn. \alpha\vec{u}+\beta\vec{v}+\gamma\vec{w}=\vec{0}. Po wstawieniu współrzędnych wektorów \vec{u}, \vec{v}, \vec{w} i \vec{0} mamy \alpha\left[-1,4\right]+\beta\left[0,4\right]+\gamma\left[3,-2\right]=\left[0,0\right] {\left[-\alpha+3\gamma,4\alpha+4\beta-2\gamma\right]}=\left[0,0\right] \left\{\eqalign{-\alpha+3\gamma &=0\cr 4\alpha+4\beta-2\gamma &=0 \cr}\right. Z pierwszego równania otrzymujemy \alpha=3\gamma Po wstawieniu do drugiego równania otrzymujemy 10\gamma+4\beta=0 Zauważmy, że \beta=-10 i \gamma=4 spełniają to równanie. Zatem \cases{\alpha=12\cr\beta=-10\cr\gamma=4} jest rozwiązaniem układu równań, co oznacza, że 12\vec{u}-10\vec{v}+4\vec{w}=\vec{0}, więc wektory \vec{u}, \vec{v} i \vec{w} są liniowo zależne. Oczywiście podana przez nas kombinacja liniowa wektorów \vec{u}, \vec{v} i \vec{w} dająca w wyniku wektor zerowy nie jest jedyna, gdyż układ równań \left\{\eqalign{-\alpha+3\gamma &=0\cr 4\alpha+4\beta-2\gamma &=0 \cr}\right. ma nieskończenie wiele rozwiązań.
-
\vec{u}=\left[1,2\right], \vec{v}=\left[-2\sqrt{2},-4\sqrt{2}\right]Zauważmy, że \vec{v}=\left[-2\sqrt{2},-4\sqrt{2}\right]=-2\sqrt{2}\left[1,2\right]=-2\sqrt{2}\vec{u} Zatem wektory \vec{u} i \vec{v} są równoległe.
-
\vec{u}=\left[0,-3\right], \vec{v}=\left[2,6\right]Ponieważ każdy wektor równoległy do wektora \vec{u}=\left[0,-3\right] musi mieć pierwszą współrzędną równą zero, dlatego wektory \vec{u} i \vec{v} nie są równoległe.
-
\vec{u}=\left[3,1\right], \vec{v}=\left[6,4\right]Sprawdzimy, czy istnieje niezerowa liczba k taka, że \vec{v} = k\vec{u}. \left[6,4\right] = k\left[3,1\right] \left[6,4\right] = \left[3k,k\right] Otrzymujemy układ równań \cases{6 = 3k\cr 4 = k\cr}\quad \Longleftrightarrow \quad \cases{k=2\cr k=4\cr} Ponieważ układ ten jest sprzeczny, to nie istnieje niezerowa liczba k taka, że \vec{v} = k\vec{u}. Zatem wektory \vec{u} i \vec{v} nie są równoległe.
-
kąt między nimi wynosi {\pi\over 3} oraz \vert\vec{u}\vert = 2 i \vert\vec{u}\vert = 3Korzystamy z definicji iloczynu skalarnego, wiedząc, że \varphi={\pi\over 3} \vec{u}\circ\vec{v}=\vert\vec{u}\vert \cdot\vert\vec{v}\vert\cdot\cos\varphi=2\cdot 3\cdot \cos {\pi\over 3} = 6\cdot {1\over 2} = 3
-
wektory \vec{u} i \vec{v} są prostopadłePonieważ wektory \vec{u} i \vec{v} są prostopadłe, to kąt między nimi wynosi {\pi\over 2}. Zatem \cos \varphi = \cos {\pi\over 2} =0, co oznacza, że \vec{u}\circ\vec{v}=0.
-
\vert\vec{u}\vert = 4 i \vec{v}\ =3\vec{u}Ponieważ wektory \vec{u} i \vec{v} są równoległe i mają ten sam zwrot, to kąt między nimi wynosi 0. Dodatkowo \vert\vec{v}\vert = 3\cdot \vert\vec{u}\vert = 12. Zatem \vec{u}\circ\vec{v}=\vert\vec{u}\vert \cdot\vert\vec{v}\vert\cdot\cos\varphi=4\cdot 12\cdot \cos 0 = 48\cdot 1 = 48
-
\vert\vec{u}\vert = 1 i \vec{v}\ =-4\vec{u}Ponieważ wektory \vec{u} i \vec{v} i mają przeciwny zwrot, to kąt między nimi wynosi \pi. Dodatkowo \vert\vec{v}\vert = 4\cdot \vert\vec{u}\vert = 4. Zatem \vec{u}\circ\vec{v}=\vert\vec{u}\vert \cdot\vert\vec{v}\vert\cdot\cos\varphi=1\cdot 4\cdot \cos \pi = 4\cdot (-1) = -4
- \vec{u}\circ\vec{v}=\vec{v}\circ\vec{u}
- (\alpha\vec{u})\circ\vec{v}=\alpha(\vec{u}\circ\vec{v})
- (\vec{u}+\vec{v})\circ\vec{w} = \vec{u}\circ\vec{w} +\vec{v}\circ\vec{w}
- \vec{u}\circ\vec{u}=\vert\vec{u}\vert^2
- \vec{u}\perp\vec{v}\ \Longleftrightarrow\ \vec{u}\circ\vec{v}=0 dla niezerowych wektorów \vec{u} i \vec{v}
Korzystając z własności iloczynu skalarnego, obliczymy \left(4\vec{u}+3\vec{v}\right)\circ\left(3\vec{u}+2\vec{v}\right), wiedząc, że \vert\vec{u}\vert=1, \vert\vec{v}\vert=3 i \vec{u}\circ\vec{v}=2.
Ponieważ iloczyn skalarny jest rozdzielny względem dodawania wektorów, to otrzymujemy (4\vec{u} + 3\vec{v})\circ(3\vec{u} +2 \vec{v})=12\niebieski{\boldsymbol{\vec{u}\circ \vec{u}}}+8\czerwony{\boldsymbol{\vec{u}\circ\vec{v}}}+9\czerwony{\boldsymbol{\vec{v}\circ\vec{u}}}+6\niebieski{\boldsymbol{\vec{v}\circ\vec{v}}} Skoro iloczyn skalarny jest również przemienny (\czerwony{\boldsymbol{\vec{u}\circ\vec{v}=\vec{v}\circ\vec{u}}}) oraz \niebieski{\boldsymbol{\vec{u}\circ\vec{u}=\vert\vec{u}\vert^2}}, to (4\vec{u} +3\vec{v})\circ(3\vec{u} +2 \vec{v})=12\niebieski{\boldsymbol{\vert\vec{u}\vert^2}}+17\czerwony{\boldsymbol{\vec{u}\circ\vec{v}}} +6\niebieski{\boldsymbol{\vert\vec{v}\vert^2}} Z treści zadania wiemy, że \vert\vec{u}\vert=1, \vert\vec{v}\vert=3 i \vec{u}\circ\vec{v}=2, dlatego (4\vec{u} + 3\vec{v})\circ(3\vec{u} +2 \vec{v})=12\cdot 1^2+17\cdot 2+6\cdot 3^2=100
Obliczymy iloczyn skalarny \vec{u}\circ\vec{v}, wiedząc, że \vec{u}=7\vec{p}+8\vec{q},\quad \vec{v}=-4\vec{p}+4\vec{q}, gdzie \vec{p} i \vec{q} są wersorami wzajemnie prostopadłymi.
Korzystamy z rozdzielności iloczynu skalarnego względem dodawania wektorów oraz jego przemienności \eqalign{ \vec{u}\circ\vec{v}&=(7\vec{p}+8\vec{q})\circ ({-4}\vec{p}+4\vec{q})=-28\vec{p}\circ\vec{p}+28\vec{p}\circ\vec{q}-32\vec{q}\circ\vec{p}+32\vec{q}\circ\vec{q}\cr &=-28\vec{p}\circ\vec{p}-4\vec{p}\circ\vec{q}+32\vec{q}\circ\vec{q}\cr } Ponieważ \vec{u}\circ\vec{u}=\vert\vec{u}\vert^2, to otrzymujemy \eqalign{ \vec{u}\circ\vec{v}&={-28}\vert\vec{p}\vert^2 -{4}\vec{p}\circ\vec{q}+{32}\vert\vec{q}\vert^2\cr } Skoro wektory \vec{p} i \vec{q} są wersorami, więc ich długości są równe 1, czyli \vert \vec{p} \vert=\vert \vec{q} \vert= 1 Dodatkowo wersory \vec{p} i \vec{q} są wzajemnie prostopadłe, dlatego ich iloczyn skalarny wynosi 0, więc \vec{p}\circ\vec{q}=0 Zatem \vec{u}\circ\vec{v}={-28}\cdot 1^2-{4}\cdot 0 +{32}\cdot 1^2={4}
Aby obliczyć długość zadanego wektora, skorzystamy z własności iloczynu skalarnego. Ponieważ \vert\vec{u}\vert^2=\vec{u}\circ\vec{u}, to \vert{2}\vec{u}+{6}\vec{v}\vert^2=\left({2}\vec{u}+{6}\vec{v}\right)\circ \left({2}\vec{u}+{6}\vec{v}\right) Obliczymy więc najpierw iloczyn skalarny . Ponieważ iloczyn skalarny jest przemienny oraz rozdzielny względem dodawania wektorów, to otrzymujemy \eqalign{ (2\vec{u} + 6\vec{v})\circ(2\vec{u} +6 \vec{v})&=4\vec{u}\circ \vec{u}+12\vec{u}\circ\vec{v}+12\vec{v}\circ\vec{u}+{36}\vec{v}\circ\vec{v}=\cr & ={4}\vert\vec{u}\vert^2+{24}\vec{u}\circ\vec{v} +{36}\vert\vec{v}\vert^2\cr } Ponieważ \alpha={\frac{5\cdot \pi}{6}}, \vert\vec{u}\vert=6 i \vert\vec{v}\vert=1, więc zgodnie z definicją iloczynu skalarnego \vec{u}\circ\vec{v}=\vert \vec{u} \vert \cdot\vert \vec{v} \vert \cdot\cos \alpha ={6}\cdot {1}\cdot \cos {\frac{5\cdot \pi}{6}}= 6\cdot \cos\left(\pi-\frac{\pi}{6}\right)=-6\cos\frac{\pi}{6}=-6\cdot \frac{\sqrt{3}}{2}=-3\sqrt{3} Stąd wynika, że (2\vec{u} + 6\vec{v})\circ(2\vec{u} +6 \vec{v})=4\cdot 6^2+24\cdot \left(-3\sqrt{3}\right)+36\cdot 1^2=180-72\cdot \sqrt{3} Zatem \vert 2\vec{u}+6\vec{v}\vert^2=180-72\sqrt{3} Ponieważ długość wektora jest liczbą nieujemną, to \vert 2\vec{u}+6\vec{v}\vert=\sqrt{180-72\sqrt{3}}
-
\vec{u}\ = [2,3], \vec{v}\ = [-2,4]\vec{u}\circ\vec{v}\ =2\cdot (-2)+3\cdot 4 = 8
-
\vec{u}\ = [-3,-2], \vec{v}\ = [1,5]\vec{u}\circ\vec{v}\ =-3\cdot 1+(-2)\cdot 5=-13
-
\vec{u} = \left[1,-1\right], \vec{v}= \left[2,-3\right]Obliczamy długości wektorów \vec{u} i \vec{v}. \eqalignno{\vert\vec{u}\vert&=\sqrt{1^2+(-1)^2}=\sqrt{2}\cr \vert\vec{v}\vert&=\sqrt{2^2+(-3)^2}=\sqrt{13}\cr } Wówczas: \cos\varphi ={u_1v_1+u_2v_2\over \vert\vec{u}\vert\cdot\vert\vec{v}\vert} ={1\cdot 2 + (-1)\cdot (-3)\over \sqrt{2}\cdot\sqrt{13}}= {5\over \sqrt{26}}={5\sqrt{26}\over 26} oraz \sin\varphi ={\vert u_1v_2-u_2v_1\vert \over \vert\vec{u}\vert\cdot\vert\vec{v}\vert} ={\vert 1\cdot (-3)-(-1)\cdot 2\vert \over \sqrt{2}\cdot\sqrt{13}}= {\vert -1\vert \over \sqrt{26}}={1\over \sqrt{26}}={\sqrt{26}\over 26}
-
\vec{u} = \left[-2,3\right], \vec{v}= \left[6,4\right]Obliczamy długości wektorów \vec{u} i \vec{v}. \eqalignno{\vert\vec{u}\vert&=\sqrt{(-2)^2+3^2}=\sqrt{13}\cr \vert\vec{v}\vert&=\sqrt{6^2+4^2}=\sqrt{52}=2\sqrt{13}\cr } Wówczas: \cos\varphi={u_1v_1+u_2v_2\over \vert\vec{u}\vert\cdot\vert\vec{v}\vert}= {-2\cdot 6 + 3\cdot 4\over \sqrt{13}\cdot 2 \sqrt{13}}= {0\over 26}=0 oraz \sin\varphi ={\vert u_1v_2-u_2v_1\vert \over \vert\vec{u}\vert\cdot\vert\vec{v}\vert} ={\vert -2\cdot 4-3\cdot 6\vert \over \sqrt{13}\cdot 2 \sqrt{13}}= {\vert -26\vert \over 26}={26\over 26}=1 Zauważmy, że skoro \cos\varphi=0 i \sin\varphi=1, to \varphi={\pi\over2}, więc wektory \vec{u} i \vec{v} są prostopadłe.
-
\vec{u} = \left[1,-2\right], \vec{v}= \left[4,-8\right]Obliczamy długości wektorów \vec{u} i \vec{v}. \eqalignno{\vert\vec{u}\vert&=\sqrt{1^2+(-2)^2}=\sqrt{5}\cr \vert\vec{v}\vert&=\sqrt{4^2+(-8)^2}=\sqrt{80}=4\sqrt{5}\cr } Wówczas: \cos\varphi={u_1v_1+u_2v_2\over \vert\vec{u}\vert\cdot\vert\vec{v}\vert}= {1\cdot 4 + (-2)\cdot (-8)\over \sqrt{5}\cdot 4 \sqrt{5}}= {20\over 20}=1 oraz \sin\varphi ={\vert u_1v_2-u_2v_1\vert \over \vert\vec{u}\vert\cdot\vert\vec{v}\vert} ={\vert 1\cdot (-8)-(-2)\cdot 4\vert \over \sqrt{5}\cdot 4 \sqrt{5}}= {\vert 0\vert \over 20}=0 Zauważmy, że skoro \cos\varphi=1 i \sin\varphi=0, to \varphi=0, więc wektory \vec{u} i \vec{v} są równoległe.
-
\vec{u} = \left[3,2\right], \vec{v}= \left[1,-3\right]Rozpoczniemy od sprawdzenia, czy wektory \vec{u} i \vec{v} są prostopadłe. Zgodnie z powyższym twierdzeniem wystarczy obliczyć wartość wyrażenia u_1v_1+u_2v_2 = 3\cdot1 + 2\cdot(-3)=-3\neq0, więc wektory \vec{u} i \vec{v} nie są prostopadłe.
Sprawdzimy teraz, czy wektory \vec{u} i \vec{v} są równoległe, obliczając wartość wyrażenia u_1v_2-u_2v_1 = 3\cdot(-3) + 2\cdot1=-7\neq0, więc wektory \vec{u} i \vec{v} nie są także równoległe. -
\vec{u} = \left[4,-2\right], \vec{v}= \left[3,6\right]Rozpoczniemy od sprawdzenia, czy wektory \vec{u} i \vec{v} są prostopadłe. Zgodnie z powyższym twierdzeniem wystarczy obliczyć wartość wyrażenia u_1v_1+u_2v_2 = 4\cdot 3-2\cdot 6=0, więc wektory \vec{u} i \vec{v} są prostopadłe, co kończy zadanie.
-
\vec{u} = \left[3,2\right], \vec{v}= \left[-6,-4\right]Rozpoczniemy od sprawdzenia, czy wektory \vec{u} i \vec{v} są prostopadłe. Zgodnie z powyższym twierdzeniem wystarczy obliczyć wartość wyrażenia u_1v_1+u_2v_2 = 3\cdot (-6)+2\cdot (-4)=-26\neq0, więc wektory \vec{u} i \vec{v} nie są prostopadłe.
Sprawdzimy teraz, czy wektory \vec{u} i \vec{v} są równoległe, obliczając wartość wyrażenia u_1v_2-u_2v_1 = 3\cdot(-4) - 2\cdot(-6)=0, więc wektory \vec{u} i \vec{v} są równoległe.
-
\vec{u} = \left[m+2,-1\right], \vec{v}= \left[2,2m+3\right]Aby wektory były prostopadłe, wyrażenie u_1v_1+u_2v_2 musi być równe 0. Zatem mamy do rozwiązania równanie (m+2)\cdot 2-1(2m+3)=0 2m+4-2m-3=0 1=0 Otrzymaliśmy równanie sprzeczne, co oznacza, że nie istnieje parametr m taki, żeby wektory \vec{u} i \vec{v} były prostopadłe.
-
\vec{u} = \left[3,m-1\right], \vec{v}= \left[2m-1,3\right]Aby wektory były prostopadłe, wyrażenie u_1v_1+u_2v_2 musi być równe 0, więc: 3\cdot (2m-1)+(m-1)3=0 6m-3+3m-3=0 9m=6 m={2\over 3} Zatem wektory \vec{u} i \vec{v} są prostopadłe dla m={2\over 3}.
-
\vec{u} = \left[m-1,-1\right], \vec{v}= \left[2,2m-2\right]Aby wektory były prostopadłe, wyrażenie u_1v_1+u_2v_2 musi być równe 0, więc: (m-1)\cdot 2-1(2m-2)=0 2m-2-2m+2=0 0=0 Otrzymaliśmy równanie tożsamościowe, co oznacza, że dla dowolnej wartości parametru m wektory \vec{u} i \vec{v} są prostopadłe.
-
\vec{u} = \left[-2m+2,-1\right], \vec{v}= \left[-8,m+3\right]Aby wektory były równoległe, wyrażenie u_1v_2-u_2v_1 musi być równe 0. Zatem mamy do rozwiązania równanie: (-2m+2)\cdot(m+3)-(-1)\cdot(-8)=0 -2m^2-4m+6-8=0 -2m^2-4m-2=0 m^2+2m+1=0 (m+1)^2=0 m=-1 Zatem wektory \vec{u} i \vec{v} są równoległe dla m=-1.
-
\vec{u} = \left[3m+1,m-2\right], \vec{v}= \left[-6m+1,-2m+5\right]Aby wektory były równoległe, wyrażenie u_1v_2-u_2v_1 musi być równe 0, więc: (3m+1)\cdot(-2m+5)-(m-2)\cdot(-6m+1)=0 -6m^2+13m+5-(-6m^2+13m-2)=0 -6m^2+13m+5+6m^2-13m+2=0 7=0 Otrzymaliśmy równanie sprzeczne, co oznacza, że nie istnieje parametr m taki, żeby wektory \vec{u} i \vec{v} były równoległe.
-
\vec{u} = \left[m-2,2\right], \vec{v}= \left[3m-6,6\right]Aby wektory były równoległe, wyrażenie u_1v_2-u_2v_1 musi być równe 0, więc: (m-2)\cdot6-2\cdot(3m-6)=0 6m-12-6m+12=0 0=0 Otrzymaliśmy równanie tożsamościowe, co oznacza, że dla dowolnej wartości parametru m wektory \vec{u} i \vec{v} są równoległe.